Tijdens de verkiezingscampagnes ging het over het klimaat, integratie en het coronavirus. Niet over technologie en digitalisering, tot onvrede van Kees Verhoeven en Rudy van Belkom.

Stel je voor, Geert Wilders stapt het podium op en vraagt: “Willen jullie in deze stad, en in Nederland, meer of minder robots?” Hoe geloofwaardig is het dan dat het publiek vervolgens scandeert: “Minder, minder, minder.” Behoorlijk ongeloofwaardig.

Toch zou deze afweging bij een onderwerp als technologie niet alleen veel minder kwetsend zijn, maar ook veel relevanter. Problemen als de toeslagenaffaire en het GGD-datalek maken schrijnend duidelijk dat technologie enorme impact heeft op onze samenleving. Die schadelijke impact is een maatschappelijk probleem en daarmee een politiek probleem.

Geen sexy onderwerp

Technologie als politiek onderwerp staat nog in de kinderschoenen. Dit blijkt niet alleen uit de beperkte ICT-kennis van politici en de gebrekkige aandacht in partijprogramma’s. Ook in politieke discussies speelt het geen significante rol. In het debat over de toeslagenaffaire ging het voornamelijk over de bestuurlijke fouten, terwijl de rol van het algoritme van het geautomatiseerde risicoselectiesysteem grotendeels werd genegeerd. Erger nog, politici lijken niet van hun fouten te leren. Door de onlangs aangenomen Wet gegevensverwerking door samenwerkingsverbanden (WGS) ligt een nieuwe toeslagenaffaire op de loer. Door de nieuwe wet kunnen publieke en private organisaties samenwerkingen aangaan om gegevens met elkaar te delen. Opnieuw onder het mom van fraudebestrijding. En opnieuw zonder al te veel tegenspraak. De kans is dan ook klein dat technologie als serieus onderwerp op de formatietafel komt te liggen.

Deze versturen we 3-4x per jaar.