Er zijn maar weinig sectoren waarbinnen het aantal frauduleuze cyberaanvallen de laatste jaren harder groeide dan de gezondheidszorg (ziekenhuizen) en de overheid (gemeenten).

Het begon voor Mary-Jo de Leeuw allemaal met een Nintendo. Al vanaf ik klein ben speel ik met computers. Daar ontdekte ik dan fouten en onregelmatigheden in, die ik dan probeerde te fixen. Ik was nooit zo van de barbies en de make-upjes, behalve van de Barbies die je kon hacken maar dat was pas op veel latere leeftijd! Mijn eerste computer was een Commodore 64, maar dat werden er al snel meer.

Een opleiding aan de Hogeschool Utrecht volgde, met een specialisatie in communicatiesystemen (informatica). Het hacken ging ook door: Ik was gefascineerd door de vroege interactieve voice response systems zeg maar de bandjes die je aan de lijn krijgt als je een grote organisatie belt. Op een zeker moment had ik alle telefooncodes die je in moet toetsen om vooraan in de wachtrij te komen bij bijvoorbeeld de Belastingdienst of kon ik een systeem op afstand tijdelijk stil leggen.

Dat was toen nog niet strafbaar, maar het toont wel de onverbeterlijke neiging van de geboren hacker om uit nieuwsgierigheid onder de motorkap te kijken van de systemen en apparaten om ons heen. Als je wilt weten hoe iets werkt, dan moet je ook weten hoe je het stuk krijgt. Ik heb zelfs de neiging om mijn Nespresso-apparaat uit elkaar te schroeven om uit te vinden waarom de ene dag de melkopschuimer beter schuim produceert dan de andere.

Deze versturen we 3-4x per jaar.