Systematisch inzicht in de databank van bankgegevens zou op zijn minst het voordeel hebben dat we eindelijk zicht krijgen op wie de rijken zijn die sommigen willen belasten, schrijft Eric Kirsch.

De regering-De Wever wil datamining inzetten om fiscale fraude op te sporen via het Centraal Aanspreekpunt, CAP, bij de Nationale Bank. Die databank bevat alle saldi van bankrekeningen en verzekeringscontracten van Belgen. Tot nu kon ze alleen bij vermoedens van fraude worden geraadpleegd door hoge ambtenaren bij de fiscus. Volgens de Gegevensbeschermingsautoriteit, GBA, komt de nieuwe regeling neer op ‘een bijzonder verregaande inmenging’ in de privacy. Ook de MR verzet zich nu tegen de plannen.

Zelf heb ik al eerder gepleit voor het inzetten van een soort krachtige computer, gesuperviseerd door onderlegde, onafhankelijke magistraten en experten, om de (geanonimiseerde) gegevens die in het CAP voorhanden zijn te onderzoeken. Dat zou tenminste het voordeel hebben dat we eindelijk zicht krijgen op wie de rijken zijn die sommigen willen belasten. Gaat het om mensen met een groot vermogen en al dan niet een hoog (fiscaal aangegeven) inkomen? Of gaat het om mensen met een hoog (fiscaal aangegeven) inkomen, al dan niet met een groot vermogen?

Deze versturen we 3-4x per jaar.