Privacy heeft een hardnekkig imagoprobleem. Het is iets voor mensen die wat te verbergen hebben of, op zijn best, een luxedingetje dat we pas kunnen opeisen als we niets meer te wensen hebben. Daartegenover staan dan de grote zaken die het individu overstijgen en het algemeen belang dienen. De veiligheid van de rechtsstaat bijvoorbeeld of de bescherming van kinderen.

Over dit laatste ging het deze week. De Europese Commissie lanceerde een ambitieus en omvangrijk pakket aan maatregelen om de rechten van kinderen beter te beschermen en seksueel kindermisbruik aan te pakken. Dat dit belangrijk is, daar zal ieder weldenkend mens het over eens zijn. Over de aanpak verschillen echter de meningen.

Een controversieel onderdeel van de voorgestelde wetgeving is de verplichting aan providers en uitbaters van mail- en chatdiensten om alle communicatie die via hun netwerken loopt te monitoren. De commissie maakt nadrukkelijk geen uitzondering voor volledig versleutelde diensten als WhatsApp of Signal, die gebruikmaken van zogenoemde end-to-endencryptie. Dat betekent dat niemand, ook WhatsApp en Signal niet, de inhoud van gesprekken kan bekijken. Met uitzondering uiteraard van verzender en ontvanger.

Deze versturen we 3-4x per jaar.