Wanneer we spreken over onze identiteit denken velen niet direct aan hun digitale identiteit. Daarnaast spreken mensen over hele verschillende zaken wanneer het onderwerp digitale identiteit aan bod komt. Wouter Welling schreef een artikel over de digitale identiteit via Platform Overheid.

Wanneer we spreken over onze ‘digitale identiteit’ hebben we het niet over het volledige concept ‘identiteit’. Er zijn verschillende soorten van het begrip identiteit te onderscheiden, zoals genetische, culturele, nationale en dus ook digitale identiteit. De kern van het concept identiteit blijft gelijk. De kern is dat een identiteit altijd een voorstelling is van een bepaalde entiteit (meestal een mens). Deze voorstelling wordt gemaakt uit verschillende elementen. Deze elementen kan je ofwel subjectief (actief) invullen, denk aan je religie, politieke voorkeur en hobby’s, of worden (passief) voor je ingevuld en beheerd door derde partijen, zoals bij je BSN, je inkomen, je nationaliteit, je Facebookdata en je genoten opleidingen.

Wanneer u bovenstaande tekst al wat abstract vond, dan begrijpt u waarschijnlijk waar ik naar toe wil. Mijn punt is dat, wanneer we het hebben over onze digitale identiteit, we allemaal snappen dat het belangrijk is, maar het tegelijkertijd allemaal over iets anders hebben. De een heeft het over identiteitsbewijzen, zoals paspoorten en hoe deze digitaal een equivalent kunnen hebben. De ander heeft het over digitale authenticatieprocessen waar je er steeds meer van hebt, denk maar aan je tientallen gebruikersnaam-wachtwoord combinaties. Weer een ander denkt juist aan alle registers van bedrijven en overheden die gegevens opslaan die samen je digitale schaduw vormen.

De kern van de discussie gaat erom dat we graag zaken met elkaar doen en we om dat te doen op een bepaalde wijze vertrouwen en legitimiteit moeten organiseren. Dit kan niet op een traditionele manier want ‘on the internet, nobody knows you’re a dog’. We zoeken dus naar een manier om identiteiten te organiseren in een digitale wereld, zodat we elkaar kunnen vertrouwen en tevens niet direct zaken prijsgeven die voor dat vertrouwen helemaal niet nodig zijn.

Deze versturen we 3-4x per jaar.