Om je stad op het gebied van slimme technologie te ontwikkelen is het belangrijk om zo snel mogelijk inzicht te krijgen in de wettelijke kaders, zo stelt advocaat Jooster Gerritsen. Hij heeft een artikel geschreven voor steden die smart-city ambitie hebben.

Vanaf 2005 wordt de term ‘smart city’ gebruikt om de toepassing van complexe informatiesystemen aan te duiden. Deze systemen zijn bestemd voor de stedelijke infrastructuur, maar ook voor diensten. Bijvoorbeeld op het gebied van lokaal vervoer, energiedistributie en veiligheid. In de periode 2014 – 2015 werd de term populairder toen tech-gigant IBM onder het ‘smart city’-begrip IT-oplossingen ging aanbieden, bedoeld voor steden. De ngo Privacy International signaleert dan ook dat ‘smart city’ vooral een marketingterm is die gaat over het gebruik van technologie – in het bijzonder voor dataverzamelingen – ter verbetering van het stedelijk functioneren. Bijvoorbeeld om met behulp van data, gemeten door sensoren in de openbare ruimte, verkeersstromen te bevorderen.

Nederlandse gemeenten vertalen het ‘smart city’-concept op verschillende manieren. Dit blijkt uit eigen onderzoek naar 40 middelgrote steden. [1] Vrijwel alle onderzochte steden hebben de ambitie een ‘smart city’ te willen zijn, maar slechts 1 op de 10 maakt dit concreet door middel van een heldere definiëring of een concrete beschrijving van de ambitie. De overige steden hanteren algemene termen over hoe nieuwe technologie een “schoner, veiliger en comfortabeler” leven mogelijk zo moeten maken. Naast het leefklimaat worden duurzaamheidsdoelstellingen, zorg en veiligheid genoemd in relatie tot de smart city.

Deze versturen we 3-4x per jaar.