Het delen van data is nodig voor een integrale aanpak van maatschappelijk opgaven, maar in de praktijk lastig. We hebben een ander perspectief nodig waarbij de inzet van data en technologie niet standaard een bedreiging vormt voor privacy, maar juist kan bijdragen aan een meer inclusieve, eerlijkere en soms zelfs anoniemere maatschappij.

Toegang tot data is een voorwaarde voor de aanpak van maatschappelijke opgaven en om onderzoek mogelijk te maken, bijvoorbeeld naar oversterfte tijdens de COVID-19 pandemie. Toch blijkt toegang en het delen van data lastig, zeker wanneer dit de grenzen van de eigen organisatie overstijgt. Dit onvermogen om data te delen leidt tot ondermijning van het publiek belang.

In veel gevallen wordt privacy als reden gegeven voor het niet kunnen delen van data. De praktijk is vaak genuanceerder, waarbij het mag niet-argument deels een Pavlov-reactie is. Hiermee wordt de discussie doodgeslagen en de fragmentatie van het Nederlandse datalandschap in stand gehouden.

Het delen van data is echter nodig voor een integrale aanpak van maatschappelijk opgaven. Zo is het voor de aanpak van armoede cruciaal om te weten wie er bij de kwetsbare groep horen die nu door het ijs dreigt te zakken. Deze groep heeft bijvoorbeeld recht op een energietoeslag. De NOS berichtte echter afgelopen week dat in de vier grote steden naar schatting 26.000 kwetsbare huishoudens geen beroep doen op deze toeslag. Gemeenten gaan nu de straat op om mensen aan te spreken, maar de gegevens die nodig zijn om te bepalen wie recht heeft op de toelage zijn bekend.

Deze versturen we 3-4x per jaar.