Er bestaat geen volledig ondoordringbare omgeving, hoe goed deze ook wordt beveiligd. Het is daarom zinloos om gebruikers of het securityteam te beschuldigen dat ze laks werken, laat staan om ze te straffen na een cyberaanval. Het risico dat bedrijven het doelwit worden van een cyberaanval is de afgelopen jaren sterk toegenomen. Wie is er verantwoordelijk wanneer een organisatie met succes het doelwit van aanvallers is geworden? Dat moet eigenlijk niet de vraag zijn.

Gebruikers simpelweg vertellen dat ze niet zomaar op links moeten klikken of dat ze moeten oppassen voor social engineering valkuilen, werkt niet. Een recent advies van het Britse National Cyber Security Centre bevestigt dit en ontmoedigt bangmakerij om werknemers beveiligingsbewustzijn bij te brengen. In plaats hiervan worden organisaties aangemoedigd om kritisch na te denken over hoe ze technische securitymaatregelen kunnen combineren met een werkomgeving waarin werknemers zich veilig en gesteund voelen om phishing pogingen en verdachte links te melden.

Empathie

Eindgebruikers van organisaties die slachtoffer zijn geworden van een incident zouden zelden de schuld hiervan moeten krijgen. Het is al moeilijk genoeg voor werknemers om hun werk goed uit te voeren, zonder daarbij 24/7 na te denken over security. Het is de verantwoordelijkheid van leidinggevenden om het werknemers zo makkelijk mogelijk te maken hun werk te doen, en daarmee te voorkomen dat ze vallen voor social engineering-aanvallen.

Toen bijvoorbeeld Uber werd gehackt maakte de aanvaller alleen gebruik van social engineering en multi-factor authentication vermoeidheid. De verantwoordelijkheid voor de hack lag technisch gezien bij de werknemer die werd overgehaald om de inlogverzoeken van de aanvaller te authentiseren.

Deze versturen we 3-4x per jaar.