Met spyware in de handen van zo n beetje iedere nationale regering in de EU is de machtsbalans tussen Europese burgers en hun overheid drastisch uit het lood. Digitale macht was niet toevallig het centrale thema van mijn vorige column over spyware. Machtsdenken over privacy is een vereiste voor de fase waarin dit politieke onderwerp is beland.

Onze democratie bestaat uit meer dan verkiezingen. Verkiezingen geven weliswaar mandaat aan een machthebber, maar het zijn de tegenwerkende machten die de macht begrenzen. Zonder die grenzen heb je absolute macht en absolute macht doet af aan het democratische principe dat politici verantwoording afleggen aan de burger. Democratie is een heel complex van rechten, plichten, instellingen en wetten, van macht en tegenmacht. Absolute machthebbers leggen geen verantwoording af en dat brengt ons bij spyware. Het spyware-gebruik van waarschijnlijk alle EU-lidstaten heeft zich losgerukt van iedere politieke verantwoording of toezicht. Het is daarmee een vorm van absolute macht en dat mogen we niet tolereren.

Parlementair onderzoek heeft blootgelegd hoe gehecht geheime diensten en politieke machthebbers zijn aan de mogelijkheden die spyware geeft om vast te houden aan hun posities. Als Europees Parlement hebben we iedere keer nul op het rekest gekregen, wanneer we informatie vroegen aan nationale regeringen of aan de Europese Raad. De Europese Commissie wil het spywaremisbruik door nationale autoriteiten niet onderzoeken. Waarom niet? 

Deze versturen we 3-4x per jaar.