De Basisregistratie Ondergrond (BRO) is een zeer belangrijke bron voor waterschappen. Patrick Poelmann, dijkgraaf van HDSR, vertelt in dit interview meer over de meerwaarde van de BRO.

55 kilometer, dat is de lengte van de noordelijke Lekdijk die het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden in beheer heeft. De noordelijke Lekdijk is één van de belangrijkste dijken van het land en beschermt centraal Nederland tegen overstromingen. Als de noordelijke Lekdijk breekt, kan er voor 70 miljard euro aan schade ontstaan en zijn er ruim één miljoen mensen getroffenen. Sinds 1 september 2007 zwaait Patrick Poelmann als dijkgraaf de scepter bij dit waterschap en hij doet dat tot 1 september van dit jaar. “Ik ben de 65 jaar gepasseerd en het wordt tijd voor nieuw bloed”.

In de afgelopen twaalf jaar is De Stichtse Rijnlanden komen te staan voor grote uitdagingen. Zoals de bouw van een rioolwaterzuiveringsinstallatie in de stad Utrecht, het beheer en onderhoud van de zoetwatervoorziening voor West-Nederland en het beheer en onderhoud van de gekanaliseerde Hollandse IJssel, tussen Nieuwegein en Gouda. Ook het upgraden van regionale keringen, de onderwaterdrainage in de veenweidegebieden en de nieuwe normering voor de veiligheid van dijken (2017) zijn in de afgelopen jaren met veel enthousiasme opgepakt.

Uit deze laatste ontwikkeling is één van de grootste projecten van het hoogheemraadschap voortgekomen, de Sterke Lekdijk. Onder deze noemer versterkt HDSR de noordelijke Lekdijk tussen Amerongen en Schoonhoven over een lengte van 55 kilometer. “Bij de versterking van de Lekdijk speelt de Basisregistratie Ondergrond een voorname rol”, aldus Poelmann. “Ooit liep de Rijn via Wijk bij Duurstede, Utrecht, Bodegraven bij Katwijk de zee in. In 1122 is er bij Wijk bij Duurstede een afdamming geweest die ervoor zorgde dat de Lek de hoofdstroom van de Rijn werd. Het werd een soort van meander. Dat zie je ook terug in de verschillende ondergronden. Zand, klei, grind, veen. Een en ander heeft gevolgen voor het werken aan de dijk. Op het moment dat je iets gaat doen aan die dijk, zul je elk stuk van die dijk op zichzelf moeten beschouwen. Het makkelijkst is om 55 kilometer damwand aan te leggen, maar dat is duur en niet nodig. De oplossing die wij bedacht hebben heette aanvankelijk Dijkversterking Centraal Holland, maar is later gewijzigd in het project ‘Sterke Lekdijk’. Ook omdat de dijk niet zozeer hoger moet, maar wel sterker.”

Deze versturen we 3-4x per jaar.