Recent onderzoek van de Onderzoekraad voor Veiligheid (OVV) had een duidelijke conclusie: Nederland is kwetsbaar voor cyberaanvallen. De grote hacks die het afgelopen jaar de krantenkoppen domineerden, hebben dat allang blootgelegd. De oplossing? Als het aan de OVV ligt moet de aanpak hier snel fundamenteel veranderen.

Bijvoorbeeld door nationale richtlijnen vast te stellen met kwaliteitseisen voor software of via een nationaal alarmeringssysteem van potentiele slachtoffers via de overheid. Hoewel ik in principe elke ontwikkeling om de cyberbeveiliging van Nederland beter te maken aanmoedig, zie ik voor een nationaal alarmeringssysteem praktische bezwaren.

Alwetende overheid als nieuw doelwit

Een nationaal alarmeringssysteem dat bedrijven tijdig op de hoogte moet brengen voordat ze het slachtoffer worden van cybercriminaliteit lijkt verstandig. De belangrijkste vraag hierbij is waar je de grens trekt. Zo een alarmeringssysteem vereist dat de overheid van elke Nederlandse organisatie op de hoogte moet zijn van de software en systemen die er draaien. Anders kun je niet gericht waarschuwen en wordt het een generiek en daarmee ver-van-mijn-bed-show-waarschuwingssysteem. Maar een overheid die van elke Nederlandse organisatie informatie heeft over de draaiende software, druist niet alleen in tegen de privacy van die organisaties, maar brengt ook een groot nieuw gevaar met zich mee. Al die informatie over organisaties is an sich weer een goudmijn voor cybercriminelen om in handen te krijgen en vormt daarmee een nieuw doelwit. 

Deze versturen we 3-4x per jaar.